มาแว้ว มาแว้วววววว

วันอาทิตย์ที่ผ่านมาผมไปงานหนังสือสำหรับเด็กที่ศูนย์สิริกิตย์มา

ตั้งใจจะไปซื้อ ฮารูฮิ ฉบับนิยาย ที่เขาว่ามีขายงานนี้ก่อนวางจำหน่ายจริงวันที่25

แต่เสียดายสุดๆที่ไม่ได้เอากล้องไป เพราะเขามีงานประกวดคอสเพลย์กัน (ไม่ได้รู้เลย)

มีพวกขบวนการ5สีด้วย แต่ทำไมมีแต่สีแดงก็ไม่รู้ -_-"

พอไปถึงก็ไปขอแผนที่งานที่ฮอล์ใหญ่

พนักงานบอกว่า "คุณพ่อสนใจให้ลูกเรียนอนุบาลไหนเหรอค่ะ"

ว๊ากกกกกกกกกกกกก ยังหาภรรเมียม่ายด้ายเยย จาปายเอาลูกที่ไหนมาเรียนนนนนน!!!!!

สรุปแล้วมันแยกงานกัน ต้องไปขอที่ทางเข้าโซนที่มี2ชั้น -_-" กำ

แล้วก็ไปลากหนังสือมาเพียบ การ์ตูนเกือบล้วน มีนิยายฮารูฮิเล่มเดียวที่ไม่ใช่การ์ตูน ปวดไหลเลย

แต่ก็ได้ของที่หามานาน นั่นคือการ์ตูนชุด SFของ อาจารย์ ฟูจิโกะFฟูจิโอะ ผู้เขียนโดเรม่อน (ไว้จะมาโชว์ในเอ็นทรี่ต่อไป)

ตอนนี้ได้อ่านเรื่องปลามรณะกับก้นหอยมรณะแล้ว รู้สึกว่า ความสยองกับความตลกนี่มันต่างกันแค่มุมมอง คือมีหลายๆช๊อตที่เขาพยายามให้หลอน แต่สำหรับผมแล้วมันฮามาก โดยเฉพาะเรื่องปลามรณะ ตอนที่นางเอกปวมเพราะแก๊สจึงผูกคอตาย แต่ปรากฎว่าแก๊สมันออกทางก้นทำให้หมุนคว้างอยู่กลางอากาศ หรือว่าช๊อตที่ขาประหลาดจับคนที่ปวมแก๊สมารัดไว้ด้วยสิ่งที่คล้ายเขี้ยว แล้วมีท่อมาสวนก้นเพื่อดูดแก๊ส ที่จริงเขาจะวาดให้สยอง แต่ว่าผมฮา

แล้วก็เพิ่งอ่านGREEN จบไป ก็ตลกกุ๊กกิ๊กดี ส่วนที่เหลือยังไม่ได้อ่านเลย เนื่องจากได้อ่านตอนพักงาน เลยค่อยๆทยอยอ่านไป

ตอนขากลับจากงานหนังสือก็แวะไปซื้อกระดาษกับปากกาพิกม่า ที่ร้านสยามมาร์เก๊ตติ้ง เนื่องจากที่B2Sแถวบ้านสภาพปากกาเยินมากจนซื้อไม่ลง และต้องไปซื้อกระดาษทำต้นฉบับอยู่แล้ว เพราะมีกระดาษเกรตนี้มีที่นี่ขายที่เดียว(เท่าที่ผมรู้)

พอมารอรถตู้หน้าเวิลดเทรด ก็เหลือบไปเห็นร้าน "แกงเห็ด" ซึ่งเป็นที่มาของเอ็นทรี่นี้

ก็เคยเห็นเขาขายอยู่หลายที่ แต่ก็ไม่ว่างไปดูซะที คราวนี้ก็ลองไปซื้อชิมซักหน่อย(ผมชอบลองชิมของแปลกๆ) พอสั่งเสร็จก็ยืนดูเขาทำ เริ่มจากใส่น้ำ ใส่เห็ด แล้วก็ปลาร้า แล้วก็น้ำเขียวๆซึ่งผมไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่คิดว่าอาจเป็นน้ำจากขี้เพลี้ย ซึ่งเป็นหญ้าที่วัวกำลังย่อยอยู่ในลำใส้ แล้วก็ใส่ผักเหม็นเขียวมาก ซึ่งผมเข้าใจว่าเป็นกฐิน แล้วก็ใส่น้ำแป้งเหนียวๆ สุดท้ายใส่ไข่มดแดง (อันนี้ไม่เคยกินแต่อยากลองมานานแล้ว)

พอซื้อเสร็จก็ขึ้นรถตู้ ปรากฏว่า คนในรถตู้เดือดร้อนกันใหญ่ บ้างก็ว่ามีใครเหยียบขี้หมาขึ้นมา ผมเลยคิดว่า ต้องเป็นกลิ่นแกงเห็ดนี่แน่ๆ จึงจับถุงหิ้วขมวดมัดตายเพื่อไม่ให้อากาศออก แต่ไม่ถึง5นามชทีกลิ่นก็ออกมาอีก ผมเลยเอาถุงหิ้วที่ใส่หนังสือมาใส่อีกชั้นแล้วมัดขมวดตายไว้อีกชั้น แต่กลิ่นเข้ากรรมก็ออกมาอีก เลยเอาอีกถุงมามัดไว้เป็นชั้นที่3 คราวนี้ถุงหมดแล้ว กลิ่นก็จางลง แต่ก็ยังมีอยู่ ทำเอาผมต้องนั่งตัวลีบหายใจไม่ทั่วท้อง(เนื่องจากเกรงใจที่กลิ่นไปรบกวนคนอื่น)จนกระทั้งถึงที่หมาย พอกลับถึงบ้านก็ว่าต้องเอาของประหลาดนี้มาอัพบล๊อคให้ได้ เลยเอากล้องมาถ่ายเอาไว้ แต่ก็ทำใจไว้ว่าถ้ามันเหม็นก็คงต้องรีบนำไปทิ้ง

ถุงชั้นที่1 ชั้นที่2 แล้วชั้นที่3





พอแกะออกมาก็มีหน้าตาแบบนี้ ไม่เหม็น แต่หอมมาก
 

นี่ไงไข่มดแดง (ไม่ใช่ป๋องแป๋งของ ฮอนโก ทาเคชิ นะ)

น้องผมบอกว่าเหม็นมาก จนมันหนีเข้าห้องไปเลย แต่แม่เดินมาตามกลิ่นแล้วถามว่าอะไรหอมๆ -_-"

ของอย่างเดียวกันแต่มีทั้งคนว่าหอมและว่าเหม็น มันยังไงกันนะ

แล้วผมก็เล่าให้แม่ฟังว่าเขาส่อะไรบ้าง แม่บอกว่า น้ำเขียวๆนั้นคือ "น้ำใบย่านาง"เป็นพืชท้องถิ่นอีสาน นำมาบดและคั้นน้ำ ไว้ใส่ซุปหน่อไม้และอาหารต้มต่างๆ แล้วใบเหม็นเขียวที่ผมว่าเป็นกฐินนั้นที่จริงแล้วมันคือ ชะอม เพราะมันมีหนาม จากนั้นผมกับแม่ก็นั่งชิมกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะไข่มดแดง พอกัดลงไปจะแตกดังแป๊ะ มีน้ำมันๆหอมๆ และรสเปรี้ยวแฝงอยู่ อร่อยมาก จนอยากหา "ยำไข่มดแดง" มาลองเลย

พอกินเสร็จผมก็มานั่งคิดว่า ตกลงแล้ว แกงเห็ดนี่มันหอมหรือมันเหม็นกันแน่?

บางคนว่าเหม็นเหมือนขี้หมา แต่บางคนกลับตักใส่ปาก !!

ทำให้คิดถึงของโปรดของผมอีกอย่าง คือ นัตโตะ แม่ผมบอกว่าเหม็นเหมือนถุงเท้าค้างปี แต่ก็มีคนบอกว่าหอมจนเรียกน้ำย่อย อื่มๆๆๆ

สรุปว่าที่จริงแล้ว ไม่มีอะไรที่เหม็นโดยแท้ และไม่มีมีอะไรที่หอมโดยแท้

มันแล้วแต่ความชอบของคนใช่ไหม แล้วถ้าคนส่วนใหญ่ในที่นั้นว่าเหม็น ก็จะทำให้เราคล้อยตามว่ามันเหม็นไปได้ ทั้งๆที่เคยว่ามันหอม

ก็คงเหมือนกับการมองความน่ากลัวและความตลก จากภาพเดียวกัน

เหมือนการมองความดีและความเลว จากการกระทำเดียวกัน

ผมจึงสรุปว่า

ไม่มีการกระทำใดที่เป็นความดีโดยแท้ และไม่มีการกระทำใดที่เป็นความเลวสมบูรณ์

แต่ทุกการกระทำนั้นจะดีจะเลวก็อยู่ที่คนมอง ใครมอง คนส่วนใหญ่มอง ผู้มีอำนาจทางสังคมมอง และตัดสินว่ามันดีหรือเลว

ซึ่งถ้าเรามองต่างไปจากสังคม เราอาจถูกหาว่าเป็นคนนอก คนบ้า(ซึ่งผมเป็นอยู่) ทำให้คนส่วนใหญ่ต้องปิดความคิดของตนเอาไว้ ไม่ให้คนอื่นได้รับรู้ (เหมือนผมที่เอาถุงมาห่อแกงเห็ด) และถ้าอยู่ในสภาพนั้นนานๆ ก็จะเห็นคล้อยตาม ตามสังคมนั้นไป จนกระทั่งได้อยู่กับตัวเอง ได้แกะห่อของนั้นออก จึงจะรู้อีกครั้งว่า สิ่งนั้นมันดีหรือเลวตามความคิดเห็นของตน

อื่ม...เรื่องนี้น่าเอาไปเขียนการ์ตูนแบบแนวๆจริงๆ น่าจะดีๆ ชื่อเรื่อง "แกงเห็ด มรณะ" เหอ เหอ เหอ

สำหรับเพลงที่เอามาฝากกันวันนี้ เป็นเพลงที่มีเนื้อหาเสียดสี สนุกๆ ซึ่งผมชอบมาก

ชื่อเพลง สาวลาดพร้าว

สำหรับวันนี้ก็บางคนก็อาจมองว่า เป็นเรื่องที่ไร้สาระ บางคนอาจมองว่ามันมีสาระมาก ก็แล้วแต่คนมองครับ

แล้วพบกันใหม่ในโอกาสหน้า

ลาล่ะเด้อ เหอ เหอ เหอ